"พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีห้องแสดงทั้งหมด 40 ห้อง แต่เราจะใช้เวลาครึ่งวันกับห้องแสดงเพียง 4 ห้องนะครับ รับรองว่า น้องๆ จะได้รับความรู้ทางตาทางหูอย่างเต็มที่ เอาละครับ จุดแรกที่ผมจะพาน้อง ๆ ไปชมคือจุดนี้ ตามผมมาเลยครับ"

                บรรดาเยาวชนจำนวน 50 ชีวิตพากันเดินตามหนุ่มมัคคุเทศก์ไปหยุดอยู่ที่ศาลาลงสรงที่อยู่ตรงกับประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ
                เสียงชายหนุ่มพยายามเรียงลำดับข้อมูลที่ตระเตรียมมาไม่ให้ผิดเพี้ยน เขาพยายามสื่อออกไป แน่ละบางครั้งรู้ตัวว่าพูดเร็วและรัว เขาพยายามดึงจังหวะลิ้นให้ช้าลง เขาใช้เวลาอธิบายตรงจุดนี้ไม่นานนัก หากหญิงสาวที่เคลื่อนไหวตามไปเป็นผู้ฟังและเป็นผู้ประเมินผลตามคำขอร้องของเขา เธอเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ และเริ่มเก็บข้อมูลในการทำงานเป็นมัคคุเทศก์อาสาสมัครของเขา

                นักศึกษาพากันเดินตามมัคคุเทศก์หนุ่มรูปหล่อไปยังพระที่นั่งพุทไธสวรรย์
                เสียงเขาเริ่มต้นว่า "ผมอยากให้น้อง ๆ ยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงจุดนี้ มองรอบ ๆ บริเวณนี้แล้วเดี๋ยวบอกผมนะครับว่าเห็นอะไรบ้าง เอาละทีนี้ผมจะพาน้อง ๆ กลับเข้าไปสู่ยุคสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ที่เรายืนอยู่นี้คือบริเวณวังหน้า เราเข้าไปดูสิว่าข้างในพระที่นั่งเป็นอย่างไร..."
                หญิงสาวเดินตามไปสมทบ เธอเลือกนั่งมุมหลังสุด ส่งสายตามองจิตรกรรมฝาผนังโดยรอบ เงี่ยหูฟังเสียงบรรยายจากปากชายหนุ่ม เขาพูดติดขัดเล็กน้อยแล้วก็ไปได้ดี เธอไม่พยายามองหน้าเขาเพื่อไม่ให้เกิดความขัดเขิน

                กว่าที่เธอจะดึงตัวเขามายืนจุดนี้ก็ยากลำบากมาก
                เขาขังตัวเองอยู่แต่ในบ้าน จะออกจากบ้านเมื่อมีธุระจำเป็นเท่านั้น เช่นไปเรียนหนังสือ ไปโรงพยาบาล เธอรู้เขาหมดภาระเรื่องการเรียนแล้วแต่ก็ยังใช้ชีวิตว่างเปล่าในโลกส่วนตัว
                เขาเป็นผู้ชายที่เข้าใจยากสำหรับเธอเสมอ วันเวลาเก่าๆ ที่เคยเป็นเพื่อน หรือยอมรับเป็นคนรักของกันและกันเมื่อย่างเข้าสู่วัยรุ่นนั้นไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขายังคงพูดน้อย นั่งนิ่ง จมอยู่กับละอองความคิดของตัวเอง ถามคำ ตอบคำ...

                เมื่อเธอไปทำงาน ความห่างเหินก็เกิดขึ้น ไม่มีการอุทธรณ์ ไม่มีการตัดพ้อต่อว่าในการไม่มีเวลาให้แก่กัน เธอตระหนักได้ว่าบางทีเขาอาจไม่ได้ชอบเธอมากขนาดนั้น เขาอาจแค่ต้องการเพื่อนคนหนึ่งในโลกที่เงียบเหงาของเขา...บ้านอยู่ใกล้กันแค่นี้ แต่เขาเลือกที่จะใช้โทรศัพท์พูดคุยกับเธอสองสามประโยคแล้วก็วางสายไป นาน ๆ ครั้งก็จะส่งเสียงกลับมาใหม่

********

                "หนูแก้มแวะเข้ามาหาลุงหน่อย"
                ลุงต้นพ่อของเขามีเรื่องปรึกษาเธอ
                "หนูแก้มช่วยลุงหน่อยสิ พาเจ้าฟ่างมันออกไปจากบ้านที ไปไหนก็ได้ที่ทำให้เขาเป็นคนใหม่เสียที"
                มันไม่ง่ายหรอกที่จะเปลี่ยนใครถ้าเขาคนนั้นไม่คิดเปลี่ยนตัวเอง แต่เธอก็รับปากลุงต้น อาจเป็นเพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าครั้งหนึ่งข้าวฟ่างกับเธอรักกันและความรู้สึกดี ๆ นั้นยังคงอยู่

                วันหนึ่งเธอแวะไปหาเขา เห็นเขากำลังอ่านหนังสือประวัติศาสตร์
                "ใคร ๆ ก็อยากได้อำนาจ สุดแต่จะสรรหากรรมวิธีในการได้มาซึ่งอำนาจนั้น....คนสมัยนั้นฆ่ากันได้อย่างง่ายดาย...."
                เขาเปิดปากเล่าในสิ่งที่เขาอ่าน มันเป็นประวัติศาสตร์สมัยอยุธยา
                "ฟ่างไปเป็นเพื่อนแก้มได้มั้ย แก้มจะไปสมัครอบรมมัคคุเทศก์ของวังแห่งนี้" เธอยื่นเอกสารให้เขาอ่าน เขาอ่านอย่างสนใจแต่ยังไม่ปริปากให้คำตอบจนเธอคะยั้นคะยอ
                "นะแก้มไม่มีเพื่อน แล้วตอนนี้ฟ่างก็ว่างอยู่นี่ เราไปอบรมด้วยกันนะ"
                รบเร้าเขาอีกสองสามประโยค เขาก็รับปากและเป็นเหตุให้เขาได้มายืนตรงจุดนี้ ยืนบรรยายความรู้ให้เด็ก ๆ ฟัง ท่าทางเขามีความสุขไม่น้อยที่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เขาดึงกลับเข้าไปสู่อดีตอันเรืองรองและงดงามของแต่ละสถานที่

                ชายหนุ่มมายืนดักหญิงสาวที่ปากซอย เขาไม่ได้ทำเช่นนี้มานานแล้ว นับแต่ความสัมพันธ์ที่มีมาแต่ครั้งสมัยยังเยาว์วัยได้เปลี่ยนไป...วันเวลา ความห่างเหินทำให้ทุกสิ่งที่เคยเป็นอยู่จบลง เหลือเพียงความเป็นเพื่อน บางขณะก็อาจดูเหมือนคนแปลกหน้าเมื่อนาน ๆ พบกันทีอย่างไม่คาดคิด
                เขารู้ว่ารอยยิ้มเธอยังเหมือนเดิม
                แก้มที่เต็มไปด้วยเลือดฝาดนั้นยังไม่จางหาย เธอเป็นผู้หญิงที่มีผิวพรรณสวย เปล่งปลั่งและดูมีสุขภาพดี มันต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าดูเคร่งเครียด วิตกกังวลและไม่มีรอยยิ้มให้เห็นบ่อยนัก เขาจะยิ้มให้ใครได้ เขาไม่อยากรู้จักผู้คนในซอยนี่สักเท่าไหร่ เพื่อนที่มีอยู่คนเดียวและคุ้นมานานก็คือเธอ
                เขาเห็นเธอเดินข้ามถนนมาแล้ว เขาส่งยิ้มให้
                เธอยิ้มรับ แปลกใจที่เห็นเขาในเย็นวันนี้ เอ หรือเขาจะคอยฟังการประเมินผลจากปากเธอ
                "ต้องขอโทษฟ่างด้วยที่แก้มอยู่ฟังไม่ครบ พอดีต้องกลับเข้าออฟฟิศไปสานงานต่อ" หญิงสาวรีบออกตัว
                "ไม่เป็นไรหรอกแก้ม แค่แก้มมาให้กำลังใจก็ดีมากแล้ว" เขาพูดตามความรู้สึกที่แท้จริง

*******

                เธอเดินเคียงเขาเลี้ยวเข้าไปในซอย ผ่านบ้านแต่ละหลังที่มีหน้าตาเหมือนกัน ต่างกันที่องค์ประกอบแล้วแต่ว่าใครจะสรรค์สร้างตกแต่งเพิ่มเติมอย่างไร
                "วันนี้ฟ่างดูดีนะ" หญิงสาวเอ่ยชม ดูเขามีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ไม่ประหม่ายามเผชิญหน้ากลุ่มคน
                "ฟ่างว่าฟ่างพูดเร็วไป"
                "บางช่วงเท่านั้นแหละแต่เด็ก ๆ ก็สนใจฟัง สนใจซักถามดีนี่"
                "มีอะไรแนะนำฟ่างมั้ย"
                "ตรงจุดที่อยู่พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ แก้มว่าฟ่างใช้เวลาตรงนี้นานเกินไป ให้เด็กรู้ความเป็นมาของพระที่นั่งน่ะดีแล้ว แต่ส่วนปลีกย่อย เช่นรูปแบบพระพุทธสิหิงค์ แก้มว่าควรพูดสั้น ๆ ดีกว่าให้เด็กพอรู้ลักษณะศิลปะสุโขทัย นอกนั้นตรงจุดอื่นก็ไม่มีอะไร ดี เรียบร้อยดี ฟ่างทำหน้าที่มัคคุเทศก์ได้ดี"
                "แต่ฟ่างเทียบกับแก้มไม่ได้หรอก แก้มมีความสามารถล้นเหลือ ฟ่างยอมรับ"
                "โธ่ มาชมคนกันเองซะแล้ว อย่าลืมสิจ๊ะ แก้มเรียนอะไรมาแล้วฟ่างล่ะเรียนอะไร ใครจะนึกว่าคนที่เรียนด้านวิทยาศาสตร์จะกลับลำหันมาสนใจประวัติศาสตร์ มาถึงตรงจุดนี้ก็นับว่าเยี่ยมแล้วละ"

                ข้าวฟ่างอมยิ้ม เขารู้ว่าหญิงสาวมีกำลังใจให้เขาเสมอ
                แก้มยิ้มตอบ การที่เธอหวนกลับมาใช้เส้นทางนี้ มันเป็นเรื่องของจังหวะ เวลามากกว่า ไม่ได้คาดหวังว่าสายสัมพันธ์เก่าจะกลับมายั่งยืนเพราะชายหนุ่มตรงหน้าที่เคยเข้ามาอยู่ในใจนับแต่รุ่นสาว เขาช่างเป็นคนที่ดูลึกลับและเข้าใจยากเสียจริง
                "อุ๊ย นั่น"
                หญิงสาวรีบเบี่ยงตัวหลบเข้าใต้ต้นไม้ใหญ่ ชายหนุ่มส่งสายตามอง เขาจำได้ว่านั่นเป็นคู่รักของเธอ ทำไมเธอต้องหลบเขาด้วย ข่าวที่เขาได้ยินคือเธอกับเขากำลังจะแต่งงานกันมิใช่หรือ
                "แวะเข้าบ้านฟ่างก่อนไหมถ้าแก้มไม่อยากเจอใคร"
                หญิงสาวรีบพยักหน้า ใช้หลังชายหนุ่มซึ่งสูงใหญ่กว่าเป็นที่กำบังแล้วลับหายผ่านรั้วไม้ระแนงที่เปิดกว้างเข้าไปภายใน รู้สึกโชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้หันหน้ามา

"ตามสบายนะแก้ม" ข้าวฟ่างบอกแล้วรีบไปหาน้ำเย็นมาให้หญิงสาวดื่ม                 "ยังเลี้ยงแมวอีกหรือ" แก้มมองลูกแมวสองสามตัวที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน มีอยู่ตัวหนึ่งเดินมาหยุดมองหน้าเธอแล้วส่งเสียงร้อง

               "ไง หนูดีมาทักแก้มหรือ" หญิงสาวอมยิ้ม รู้สึกถึงน้ำเสียงอ่อนโยนเวลาที่เขาพูดกับเจ้าแมวตัวน้อย
                "หนูดีชอบรับแขก ใครไปใครมาขอทักก่อน"
                พูดจบหนูดีก็กระโดดมานอนหมอบอยู่ข้างชายหนุ่ม เขาเอื้อมมือไปลูบหัวแมวน้อยด้วยความเอ็นดู รู้ละว่าหญิงสาวไม่ชอบสัตว์เลี้ยงประเภทนี้เลยสักนิด ไม่ชอบแม้แต่จะอยู่ใกล้ เขาอุ้มหนูดีวางบนพื้นแล้วก็ผลักไสให้มันไปวิ่งเล่นกับพี่น้อง ทว่าหนูดีแข็งขืนจนตัวโก่ง ไม่ยอมจากไปอย่างง่าย ๆ
                "หนูดีนี่ดื้อเหมือนฟ่างเลย" หญิงสาวหัวเราะ "แก้มหมายถึงฟ่างในตอนนั้นนะ เดี๋ยวนี้คงไม่ดื้อแล้วใช่ไหม" เธอรู้กิตติศัพท์ความดื้อของเขาดี ใครในบ้านก็เอาไม่อยู่
                "ไม่แล้ว ฟ่างโตแล้วนี่ เป็นผู้ใหญ่แล้ว"

                ปากพูดออกไปงั้นเองแต่แท้จริงเขารู้ว่าโลกวันนี้กับโลกในวันวานไม่แตกต่างกันเลย เขายังเป็นลูกชายที่พ่อแม่ต้องเอาใจใส่ เป็นหลานที่ญาติพี่น้องต้องใส่ใจดูแล ถ้าไม่มีใครเหลียวแลเขา หรือมีความรู้สึกถูกทอดทิ้ง โรคภัยต่าง ๆ อันหาสาเหตุไม่ได้ก็จะรุมเร้าเข้ามาทันทีแล้วก็ไม่ยอมจากเขาไปอย่างง่าย ๆ เรื่องนี้หญิงสาวไม่เคยมีวันรู้ เธอรู้แต่เพียงว่า บ้านหลังนี้มีรักที่อบอุ่นเสมอมา มีผู้คนเยอะแยะ พี่น้องไปมาหาสู่กัน ในขณะที่บ้านแก้มสงบเงียบ นาน ๆ จะมีญาติพี่น้องมาพบบ้างประปราย แก้มเป็นลูกคนเดียวแต่เธอคงไม่รู้สึกอ้างว้างอย่างที่เขาเป็นหรอก ความที่หน้าตาเธอน่าเอ็นดู คนบ้านนั้น บ้านนี้ก็มักจะอุ้มเธอ จูงเธอไปเล่นด้วยเสมอ
                หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบนิตยสารบนโต๊ะเล็กข้างตัวขณะที่อีกฝ่ายเริ่มเงียบ ส่งสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เป็นเพราะม่านสีขาวบางผืนนั้นพลิ้วตามแรงลมที่ดึงดูดความสนใจเขา มีอะไรอยู่ภายนอกหน้าต่างบานนั้น เขาเท่านั้นที่เป็นผู้รู้และเธอก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ภาพของเขาในลักษณะนี้เป็นที่คุ้นตามานานวัน ต่อให้เปิดปากถามว่าคิดอะไรอยู่ ข้าวฟ่างก็บอกเธอไม่ได้ เขาไม่รู้จะพูดอย่างไร เธอหรือใครอื่นจะเข้าใจ แก้มเลิกถาม ข้าวฟ่างก็จะนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นจนกว่าหญิงสาวจะตั้งคำถามใหม่ที่ไม่เกี่ยวกับความคิดคำนึงของเขา

                เขากำลังนึกถึงอะไรน่ะหรือ...วันที่แก้มเดินเข้ามาในบ้าน เธอเอ่ยชวนให้เขาไปอบรมเป็นมัคคุเทศก์อาสาสมัครในหน่วยงานแห่งหนึ่ง เขาตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด มันอาจเป็นจังหวะเวลาของเขา เพื่อนหญิงรายล่าสุดกล่าวคำอำลาไปนานแล้ว ที่ว่างข้างกายเขาจึงว่างเปล่า หากคนที่จะกลับมาเดินเคียงข้างเขาจะเป็นผู้หญิงคนนี้ คนที่เขาเคยรักจะเป็นไรไป เขารู้ข่าวคราวของเธอ มีผู้ชายอยู่สองสามคนที่แวะเวียนมารับส่งเธอ แต่นี่ก็นานเป็นเดือนแล้วที่ไม่เห็นใครมารับมาส่งเธออีก
                "บอกฟ่างได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างแก้มกับผู้ชายคนนั้น แต่ถ้าแก้มไม่อยากพูดถึงก็ไม่เป็นไร"
                "ก็...จบไปแล้ว แก้มบอกเลิกเขาเอง เป็นฝ่ายขอถอนหมั้นเขาด้วย แก้มคงให้อภัยคนใจร้ายในตอนนี้ไม่ได้และก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน บางทีอาจเป็นทั้งชีวิตของเขา..." หญิงสาวถอนใจยาว ไม่รู้จะเล่าอย่างไรดี ข้าวฟ่างจะไม่มีคำถามใด ๆ อีก เขาไม่ใช่คนช่างถาม ถ้าถามแล้วใครจะให้คำตอบแค่ไหน มันก็จะเป็นการรับรู้เพียงแค่นั้น
                หญิงสาวขยับตัว วางนิตยสารไว้ที่เดิม มองหน้าชายหนุ่มแล้วเล่าสิ่งที่เธออัดอั้นตันใจมานานวัน
                "เขาขับรถชนคนตาย อันที่จริงก็ยังไม่ถึงกับตาย หากเขาจะมีจิตสำนึกช่วยเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่โชคร้ายเพราะการกระทำของเขา แต่นี่เขานิ่งเฉย นั่งรอคนจากบริษัทประกันมา เขานั่งนิ่งอยู่ได้อย่างไร ไม่คิดแม้แต่จะแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นหรือโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากใครให้พาร่างที่น่าสงสารนั้นส่งโรงพยาบาล เขาเลือดเย็นมาก เลือดเย็นเกินไปที่มองดูเพื่อนมนุษย์คนนั้นหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา วันเวลาดี ๆ ที่เราคบกันมามันหายวับไปหมดเลย ไม่มีอะไรเหลือ พ่อกับแม่แก้มเข้าใจดี เข้าใจความรู้สึกของแก้ม แต่พ่อแม่เขาสิ ไม่เข้าใจเลย เขาคิดว่าแก้มไม่ได้รักลูกชายเขาอย่างจริงจังจึงบอกเลิกได้ง่าย เขาว่าเหตุผลแค่นี้เล็กน้อยเกินไปที่จะเลิกรักกัน ทำไมไม่รู้จักให้อภัย แก้มให้อภัยไม่ได้เมื่อรู้ว่าเขาใช้เงินมากเท่าไหร่ในการทำให้ตัวเองกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาจะเดินกับแก้มได้อย่างองอาจเพียงใดบนถนนทุกสาย เขาไม่มีวันจะลบประวัติศาสตร์บทนี้ออกจากความทรงจำของแก้มได้...ไม่มีทางเลย"

                สีหน้าหญิงสาวผิดหวังไม่แตกต่างจากคำพูดที่แสดงออกมา
                ข้าวฟ่างเข้าใจ เข้าใจความรู้สึกของเธอดี...เธอมีน้ำใจ รักเพื่อนมนุษย์ที่อ่อนแอหรือด้อยกว่า ไม่เพียงแค่ความรู้สึก หากหยิบยื่นโอกาสช่วยเหลือเท่าที่เธอจะทำได้ ทั้งยังรักความถูกต้องและยุติธรรม เขามองว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีอุดมคติ มีองค์ประกอบความดีงามอยู่ในตัวตนที่เด่นชัดโดยไม่ต้องเสแสร้ง เธอไม่ใช่คนประเภทหน้าทน อมยิ้มที่พบเห็นดาษดื่นในสังคม
                "แก้มรู้เขายังแวะเวียนมา แต่คำขอโทษจะมีประโยชน์อะไร เขาไม่นึกถึงร่างที่หมดลมหายใจ คน ๆ นั้นเป็นใคร ทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง ครอบครัวเขา ความทุกข์ยากที่ติดตามมาและยังอีกสามชีวิตที่ยังเล็กเสียเหลือเกิน เงินที่หยิบยื่นให้มันเล็กน้อยมาก ถ้าจิตใจเขามีมนุษยธรรมสักหน่อย คิดลงไปช่วยคน ๆ นั้นส่งโรงพยาบาล บางทีอะไร อาจดีขึ้นและแก้มก็คงไม่เป็นเช่นนี้...แก้มตัดสินใจว่า เลิกคบกันเสียดีกว่าจะได้ไม่มีภาพเลวร้ายตามมาหลอกหลอน..."

                หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่เป็นครู่ เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
                "ฟ่าง แก้มขอยืมตัวเดินไปส่งแก้มหน่อย"
                "ได้สิ"
                "อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนะ เดี๋ยวแก้มจะทำอาหารอร่อยๆ ให้"
                "ขอเป็นโอกาสหน้าได้มั้ย"
                "ได้สิ บ้านเราอยู่ใกล้กันแค่นี้ เมื่อไหร่ก็ได้"
                หญิงสาวรับรู้คำผัดผ่อนนั้น อาจเป็นเพราะเขาไม่คุ้นที่จะอยู่พูดคุยกับคนในบ้านเธอ ไม่ว่าจะเป็นพ่อกับแม่ที่เห็นเขามาตั้งแต่เด็ก

                ข้าวฟ่างพาหญิงสาวไปส่งที่หน้าประตูบ้าน
                แก้มไม่ชายตามองคนที่เธอเคยรักแม้แต่น้อย ข้าวฟ่างจำต้องเดินตามเข้าไปข้างในเพราะแก้มจูงมือเขาและไม่ปล่อยง่าย ๆ ไม่ช้ารถยนต์ที่จอดอยู่คันนั้นก็แล่นจากไป สีหน้าของแก้มดีขึ้น เธอสั่งให้เขารอแล้วเดินลับหายเข้าไปในห้องข้าง ๆ กลับมาพร้อมขนมกล่องใหญ่ เธอบอกเขาว่า
                "ไม่ทานข้าวก็ทานขนมกล่องนี้แล้วก็ฝากน้อง ๆ ของฟ่างด้วย ว่าแต่ที่เคยปวดท้องหายดีรึยังจ๊ะ"
                "ก็...ก็ดี ค่อยยังชั่วแล้ว"
                "อย่าทำร้ายตัวเองอีกนะ...แก้มหมายความว่าฟ่างต้องทานอาหารให้เป็นเวลา อย่าปล่อยให้ท้องว่างจนเกินไป"
                ข้าวฟ่างพยักหน้ารับคำ รู้ว่าเธอห่วงใยอาการโรคกระเพาะของเขา มันเกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว
                "ดีเหมือนกันนะที่เขาเห็นฟ่างเดินมากับแก้ม อะไร ๆ จะได้จบลงไปเสียที" หญิงสาวเปรยออกมา

                จากคำพูดที่ได้ยิน ข้าวฟ่างรู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะใด ก็แค่กำแพงที่เธอหยิบยืมไปกันใครสักคนไว้ มันไม่ได้มีความหมายเก่า ๆ หลงเหลืออยู่ อะไรที่เขาคิดว่ามันอาจจะหวนมาก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว ความรักที่เคยมีมามันจบลงไปก่อนหน้าตั้งนานแล้ว...

                เขากลับออกมา รีบเดินตรงกลับบ้านโดยไม่มองใครแม้จะรู้ว่าตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนบ้านซึ่งดูเหมือนว่าเขาไม่รู้จักใครสักคนในละแวกนั้นนอกจากแก้มเพื่อนที่แสนดี ผู้หญิงที่เขาเคยรักคนนั้น
                ข้าวฟ่างวางกล่องขนมไว้บนโต๊ะแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความรู้สึกปวดร้าว มันเริ่มที่ใจก่อน จากนั้นความรู้สึกทั้งมวลก็แผ่กระจายไปทั่วกล้ามเนื้อทุกส่วน เขารู้สึกเกร็ง อึดอัด ปวดในช่องท้อง ตัวงอ มือกุมท้อง ไว้ ร่างกายไม่อาจอยู่นิ่งได้ ความเจ็บปวดทวีรุนแรงขึ้น หยาดเหงื่อพราวทั่วใบหน้า ปฏิกิริยาซ้ำซากนี้เวียนมาเกิดซ้ำยามที่เขาประสบความผิดหวัง เคร่งเครียดต่อสิ่งต่าง ๆ รอบตัว มันมาเยือนเหมือนเพื่อนสนิทที่ไม่ต้องกล่าวคำเชิญชวน
                "ฉันอยากเริ่มต้นอีกครั้ง แต่แก้มไม่ได้คิดเช่นนั้น ใจเธอไม่คิดอะไรเลยหรือ แล้วเธอหวนกลับมาทำไม หรือแค่ต้องการให้ฉันไปเป็นเพื่อนเธอเพียงแค่นั้น เธอใจร้ายมากนะแก้ม"

                เขาเริ่มรู้สึกแน่น เหมือนหายใจไม่ออก มืออีกข้างพยายามควานหาโทรศัพท์ที่อยู่ใกล้ตัว เขากดลงไปที่ปุ่มหลายปุ่มเพื่อส่งสัญญาณไปให้พ่อเขารับรู้ว่าเขากำลังจะตาย
                คนแรกที่ปรากฏกายอยู่ข้างเตียงเขาคือน้องสาวของพ่อ สีหน้าเธอเครียดพอกัน เธอจับตัวเขาพลิกมา ส่งยาและแก้วน้ำให้
                "ดีนะที่อายืนอยู่แถวนั้น พ่อเขาก็เลยให้อากลับมาดู เป็นอะไรอีกล่ะ"
                น้ำเสียงนั้นบ่งบอกความเหนื่อยหน่ายใจ กาลเวลาผ่านไปกี่ปีแล้วล่ะ โรคทางกายของหลานชายน่ะไม่เท่าไหร่ โรคทางใจนี่สิคงจะตลอดชีวิตกระมัง ในใจนึกตำหนิอาการเสแสร้งแกล้งทำนั้นด้วยความรำคาญใจ แรก ๆ ก็ดูน่าเวทนา น่าสงสารอยู่หรอก แต่ความชาชิน อาการที่เรียกร้องความสนใจจากคนรอบข้างมาโดยตลอดนั้นกลับทำให้เธอไม่มีความรู้สึกเดิม ๆ หลงเหลืออยู่ เขาไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ ในวันเก่าก่อน หรือย่างเข้าสู่วัยรุ่นที่ต้องการประคบประหงมเอาใจใส่ให้ถูกทาง นี่เลยเบญจเพสมาแล้วนี่...

                ข้าวฟ่างหลับตาลง รู้ดีว่าสายตาของอาสาวนึกคิดอย่างไร เขานอนนิ่ง ไม่ขยับตัว ขณะที่อีกฝ่ายหาผ้ามาเช็ดเหงื่อที่เกาะพราวทั่วดวงหน้าให้เหือดแห้ง
                "นอนพักเสียนะ เดี๋ยวพ่อก็กลับมา"
                เขาได้ยินเสียงประตูปิด เสียงไขกุญแจสิ้นสุดลง แล้วความเงียบก็กลับคืนมาอีกครั้ง พ่อคงติดประชุม ไม่งั้นก็คงโผล่หน้ามาหาเขาเป็นคนแรก ข้าวฟ่างลืมตามองเพดานที่ว่างเปล่า เพียงครู่เดียวภาพต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นเหมือนภาพสตอรี่บอร์ด เขาไล่สายตามองแต่ละภาพด้วยความรู้สึกหดหู่ใจ ภาพแรกเป็นภาพที่พ่อทะเลาะกับแม่อย่างรุนแรง ครั้งแล้วครั้งเล่า...เขาไม่มีวันเข้าใจเรื่องราวของพ่อกับแม่ได้เลย แล้ววันหนึ่ง นั่นไง ภาพที่สองปรากฏขึ้น ทุกคนทิ้งเขาไป ต่างฝ่ายต่างไปหาคนที่ตนรัก แม่ออกจากบ้านไปพร้อมกับผู้ชายคนใหม่ แล้วพ่อก็กลับมาบ้านพร้อมกับผู้หญิงคนใหม่ ในมือจูงมือน้อย ๆ ของเด็กเล็ก ๆ อีกสองคนมาด้วย
                ภาพต่อไปเป็นภาพที่เขาจมอยู่ในห้อง ร่างกายบิดเร่า ขมึงเกลียวราวกับผ้าที่ถูกบิดรีดน้ำสุดท้ายออก เขากำลังจะตาย แน่น หายใจไม่ออก มือไขว่คว้าหาคนช่วย เขาหวังว่าจะมี...อาจเป็นพ่อแม่ที่กลับมาหาเขา ดูแลเขา รักเขาอย่างที่เคยเป็น....แล้วอีกภาพก็ปรากฏขึ้น เด็กผู้หญิงแก้มอิ่มปลั่งสีชมพู คิ้วคม ตาคม มีรอยยิ้มละไมอยู่เสมอ เธอยิ้มให้กับคนทั้งโลกแต่ดูเหมือนว่ายามเราพบกัน รอยยิ้มเธอเปลี่ยนไปจากเดิม เธอมองเขา สายตาเหมือนมีคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ แล้วเธอก็หันหลังเดินจากไป วันหนึ่งเธอกลับมาใหม่ เธอไม่ใช่เด็กแก้มอิ่มสีชมพูหากเป็นสาวสวยที่น่ามอง จากนั้นเขาก็เริ่มเรียนรู้ว่า โลกเธอกว้างกว่าเขา เธอมีรอยยิ้มให้ผู้คนมากหน้าหลายตาแต่ไม่มีให้เขา...
                นั่นไงเธอกลับมาอีกแล้ว กลับมาเพื่อจะจากไปอีก...หรือนี่คือวัฏจักรที่เธอกำหนดให้

                เสียงเคาะประตูตามด้วยเสียงเปิดประตูออก มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยมานานวัน ข้าวฟ่างหลับตานิ่ง ไม่สนใจว่าร่างที่จะปรากฏข้างเตียงเขาเป็นใคร อาจเป็นญาติคนใดคนหนึ่งในบ้านที่แวะมาดูว่าร่างที่เหยียดยาวนี้หมดลมหายใจหรือยัง...เขาไม่เคยได้ตายสมใจใครสักที
                เขารู้สึกถึงปลายนิ้วเขี่ยผมที่ปรกหน้าผากเขา สัมผัสนั้นนุ่มนวล...เขาอยากลืมตามองดูว่าเป็นใคร แต่ไม่ดีกว่า ไม่อยากพบแววตาสมเพชจากคนในบ้านอีก โรคที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนเขาเสมอ ๆ นี้ ค้นหาสาเหตุไม่ได้ นอกจากความเครียด การคิดมาก การกินอาหารไม่เป็นเวลา การหมกมุ่นอยู่กับตัวเอง การไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกายเป็นเวลานาน ๆ สารพัดที่หมอจะยกคำมากล่าวอ้างแล้วก็จ่ายยามาให้...ยาแต่ละเม็ดที่ก้าวล้ำลำคอลงไปกระจายอยู่ทั่วทุกอณูภายในนั้นมันช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย
                เขารู้สึกไม่มีความสุข ไม่มีใครเข้าใจเขา รู้สึกเศร้า อยากปลดปล่อยตัวเองให้หลุดลอยไปเหมือนบอลลูนหรือลูกโป่งสีสวยใบนั้น ลอยไป ลอยไป ไร้ทิศทางกำหนด

                หญิงสาวเพียงแวะมาเยี่ยมเยียน เธอเห็นอาการนิ่งนั้น คิดว่าเขาคงหลับก็เลยไหวกายกลับออกมา ปิดประตูดังเดิม พูดกับอาสาวที่นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ข้างนอกว่า
                "ฟ่างหลับค่ะ เขาเป็นอะไรหรือคะ เมื่อครู่นี้ยังดี ๆ อยู่เลย"
                "ก็อย่างงี้แหละ บอกตามตรงนะว่าอาเบื่อเขาเต็มทีแล้ว อยากจะคิดว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรหรอก ก็แค่แกล้งเรียกร้องความสนใจจากทุกคน เขาเคยทำสำเร็จก็เลยทำบ่อย ๆ มันได้ผล พ่อกลับมาหา แม่กลับมาหา ดูซิ โตจนป่านนี้แล้ว เขายังให้พ่อกับแม่พาเขาไปโน่นไปนี่ที่อยากไป...เฮ้อ อาไม่รู้จะพูดยังไง เห็นพี่ต้นบอกว่า แก้มกลับมาหาเขา อาเข้าใจถูกหรือเปล่าจ๊ะ"
                "ลุงต้นให้แก้มช่วยค่ะ เห็นเขาอยู่ว่าง ๆ ไม่ไปสมัครงานที่ไหน แก้มก็เลยชวนเขาไปอบรมเป็นมัคคุเทศก์อาสาสมัครด้วยกัน ดูเขาชอบมากนะคะ ได้ไปอยู่ในที่เก่า ๆ ได้พูดเรื่องราวในอดีตให้คนยุคนี้ฟัง เขาขยันหาข้อมูล แม่นข้อมูลด้วย" หญิงสาวแย้มยิ้ม
                "แล้วคิดว่าจะกลับมาจุดเดิมอย่างที่เคยเป็นไหม...แก้มคิดให้ดีแล้วกันนะ ถ้าคิดว่าจะช่วยเขาจริง ๆ ละก็แก้มก็ต้องยอมเหนื่อย อาจจะเหนื่อยทั้งชีวิต หากเขายังเป็นอยู่อย่างนี้ แต่ถ้าให้ได้แค่ความเป็นเพื่อนก็ต้องทำให้เขาเข้าใจได้ถูกต้องด้วย"
                หญิงสาวนิ่ง คิดถึงความมีชีวิตชีวายามบรรยายอยู่ต่อหน้าผู้คนที่เขาไม่รู้จักสักคน ปากพูด พูดและพูดไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ใบหน้ามีรอยยิ้ม ท่าทางมีความสุข สุขกับการทำงานที่ได้รับผิดชอบตรงหน้า ทำไมหนอเขาถึงไม่ทำโลกที่นี่ให้เป็นเหมือนโลกภายนอกที่เขาไปสัมผัส
                "แล้วแก้มจะแวะมาใหม่ค่ะ"
                หญิงสาวกลับออกมา เดินออกไปจนพ้นแนวรั้ว นาทีนั้นเธอหันกลับไปมองบานหน้าต่างที่เปิดกว้างรับลม เธอเห็นเงาใครสักคนยืนอยู่ตรงนั้น ผู้ชายที่เธอรู้จักมาตั้งแต่วัยเยาว์ เติบโตมาด้วยกัน ทว่าบัดนี้เหมือนเธอไม่รู้จักเขาเลย

                หลายวันต่อมาหญิงสาวแวะไปเยี่ยมเยียนเขา และบางวันก็ออกไปทำหน้าที่มัคคุเทศก์อาสาสมัครด้วยกัน สุขภาพกายเขาดีขึ้นมากแต่ไม่มีใครรู้ได้ว่าจิตใจเขาเป็นเช่นไร
                "ฟ่างจ๊ะ วันนี้ฟ่างไม่ต้องรอแก้มนะ"
                ไม่มีคำถามจากปากเขาว่าทำไม เขารู้คำตอบแล้วเมื่อร่างสูงของคนแปลกหน้าปรากฎตัวที่ประตูแล้วส่งยิ้มให้เธอ พลันสายตาเขามองเห็นรอยยิ้มชื่นของเธอตอบรับ ซ้ำดวงตาคู่นั้นยังส่องประกายเจิดจ้า นี่เป็นภาพที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา หรือบัดนี้หัวใจเธอมีความรักขึ้นมาใหม่...แล้วหัวใจของเขาเล่า เธอจะจัดการอย่างไร...
                ร่างกายของชายหนุ่มขมึงเกลียวอีกครั้ง เขาทรุดฮวบต่อหน้าเธอ รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก เขากำลังจะตายใช่ไหม....ขอเถิดนะ ขอให้เขาได้อยู่ในอ้อมกอดของเธอแล้วกัน....

                นี่ใครกันล่ะที่ตรงเข้ามาประคองเขา ไม่ใช่วงแขนอันนุ่มนวลของเธอหรือ
                ร่างของชายหนุ่มถูกนำส่งโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้
                ในความมืดมนที่โอบล้อมพันธนาการเขาไว้อย่างแน่นเหนียวนั้น มันไม่ยอมปลดปล่อยให้เขาเป็นอิสระง่าย ๆ หูจึงได้ยินเสียงพ่อ เสียงแม่ เสียงอาสาว เสียงใครต่อใคร แต่ไม่มีเสียงเธอเลย
                เธอที่ไม่มีรักคืนกลับมาให้เขาอีกแล้ว...

************

LINKS น่าสนใจ

• สำนักพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ พระนคร
  
• พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ ประเทศไทย
  
• พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ทรงสร้างขึ้นเพื่อ
  ประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ ซึ่งทรงอัญเชิญมาจากเมืองเชียงใหม....่
  
• ตำนานวังหน้า