๏ ๏ ๏ ๏ พ่อแม่รังแกฉัน ๏ ๏ ๏ ๏ จากหนังสือ คำประพันธ์บางเรื่อง ของพระยาอุปกิตศิลปสาร ขอขอบคุณ : คุณ ฯลฯ - paiyanyai (เจ้าของต้นฉบับ) | ||||||||
| ||||||||
| แต่ข้อหนึ่งแกเล่าเขาประสงค์
มุ่งจำนงในข้างเป็นทางสอน ชี้ทางธรรม์มรรยาทแก่ราษฎร เหมือนละครสุภาษิตไม่ผิดกัน | ||||||||
| ||||||||
| เค้าก็คือท่านหวังจะสั่งสอน
แต่ผันผ่อนตามนิยมสมสมัย มีเฮฮาพาสนุกเครื่องปลุกใจ สมกับได้มีงานการมงคล | ||||||||
| ||||||||
| เรียกศาลาโรงธรรมประจำบ้าน
เหมือนสถานที่ฝึกทางศึกษา บางคราวมีการกุศลปนเฮฮา เพื่อให้พาเพลิดเพลินเจริญใจ | ||||||||
| ||||||||
| งิ้วเรื่องหนึ่งแกเล่าครั้งเยาว์อยู่
ได้ไปดูจำไว้ได้ทุกสิ่ง เกาะในจิตติดแน่นแม้นกับปลิง เลยเป็นสิ่งสอนใจจนใหญ่มา | ||||||||
| ||||||||
| ท่านเศรษฐีมีบุตรสุดที่รัก
แกฟูมฟักใฝ่จิตพิสมัย บุตรคนเดียวแสนจะห่วงดังดวงใจ หวังจะให้สืบวงศ์ดำรงไป | ||||||||
| ||||||||
| ฝ่ายลูกเรียนผู้เดียวให้เปลี่ยวจิต
มักเบือนบิดเบื่อชังเรื่องหนังสือ อยากได้เพื่อนพูดจาและหารือ พ่อก็อือออตามด้วยความรัก | ||||||||
| ||||||||
| ครูก็ดีจี้ไชมิได้หยุด
แกเห็นสุดเอาใจจึงได้เฆี่ยน หวังให้กลัวอาญาตั้งหน้าเพียร แต่กลับเพี้ยนผิดคาดถึงขาดกัน | ||||||||
| ||||||||
| อุตส่าห์จ้างครูใหม่ตามใจลูก
แต่ไม่ถูกใจบุตรสุดจะหา ครูคนนั้นฉันเข็ดไม่เมตตา คนนี้ว่าจู้จี้พิรี้พิไร | ||||||||
| ||||||||
| บิดาผู้รักบุตรสุดจะกลุ้ม
ลูกเป็นหนุ่มใหญ่โตยังโง่เง่า เที่ยวจ้างครูอยู่ห่างต่างลำเนา ค่าจ้างเท่าไรนั้นไม่พรั่นกลัว | ||||||||
| ||||||||
| ศิษย์จะรู้เท่าไรไม่ธุระ
ชื่อเสียงจะเสียไปก็ไม่ขาม ศิษย์ผู้ใดตั้งหน้าพยายาม สอนให้ตามแต่รักสมัครเรียน | ||||||||
| ||||||||
| ฝ่ายพ่อแม่รักบุตรสุดจะรัก
บุตรสมัครทางไหนมิได้ว่า ใช้เงินทองกอบกำไม่นำพา อยู่ไม่ช้าแกก็ตายทำลายชนม์ | ||||||||
| ||||||||
| เอาอะไรได้ทุกอย่างช่างสะดวก
จะหยิบหมวกหมวกรี่เหมือนผีสิง ทุกอย่างรู้เอาใจไม่ประวิง ดูเหมือนชิงกันมาคราต้องการ | ||||||||
| ||||||||
| เพื่อนทั้งมวลล้วนหายเหมือนตายจาก
ที่มีมากคือสหายพวกนายหน้า บ้านของท่านขายเท่าไร? ให้ราคา ผมช่วยค้าขายให้ด้วยไมตรี | ||||||||
| ||||||||
| บุตรเศรษฐีเป็นมาถึงครานี้
ไม่เห็นมีมิตรสหายมากรายกล้ำ ผิวผู้ดีมีกระดากพะอากพะอำ จะคิดทำการอะไรก็ไม่เป็น | ||||||||
| ||||||||
| คิดถึงเรื่องเก่าแก่พ่อแม่รัก
สู้ฟูมฟักใฝ่ฝึกให้ศึกษา ตามใจลูกเหลือล้นคณนา ทุกสิ่งสารพัดไม่ขัดใจ | ||||||||
| ||||||||
| จนเหลวไหลได้เข็ญถึงเช่นนี้
พ่อแม่ที่รักลูกทำถูกหรือ สิ่งใดพาเสียคนกลับปรนปรือ ร้องไห้ฮือบ่นว่าเหมือนบ้าบอ | ||||||||
| ||||||||
| ลงท้ายแกกลอกหน้าหาว่าหลอก
เฮ้ย. เจ้าวอกเอ็งอย่ามาไถล หลอกดูลูกสาวข้าหรือว่าไร หรือเข้าใจว่ากูไม่รู้ที | ||||||||
| ||||||||
| ลูกเศรษฐีฟังว่าน้ำตาหลั่ง
ตอบเสียงดัง "พ่อแม่รังแกฉัน!" ร้องไห้โฮซบหน้าพลางจาบัลย์ คนบ้านนั้นต่างพากันมาดู | ||||||||
| ||||||||
| ท่านทายฉันนั้นถูกลูกเศรษฐี
ผู้กลีเลวกว่าบรรดาไพร่ ซึ่งยังรู้กอบการงานใด ๆ เลี้ยงชีพได้เพียงพอไม่ขอทาน | ||||||||
| ||||||||
| ฝ่ายท่านหมอฟังเล่าสิ้นเค้าเงื่อน
แกจึงเอื้อนโอษฐ์มีวจีถาม ข้าฟังเจ้าเล่าไปก็ได้ความ จึงเห็นตามพ่อแม่รังแกตรง | ||||||||
| ||||||||
| อย่ารังแกอีกเลยลูกเคยเข็ด
ขอจงเมตตาเถิดประเสริฐศรี ท่านหมอฟังยิ้มเยื้อนเอื้อนวจี เจ้าว่าดีสมจริงทุกสิ่งอัน | ||||||||
| ||||||||
| เจ้าจะตกอวิจีไม่ดีดอก
เจ้าจะออกปากพ้ออย่างพ่อแม่ ลูกเศรษฐีตกตะลึงทะลึ่งแล โอ๊ย! ผมแย่ถูกล่อลงบ่อตม | ||||||||
| ||||||||
| หมอขยับจับบ่าช้าซีเจ้า
คำที่เล่าบอกข้าน่าเลื่อมใส พ่อแม่รักลูกผิดชนิดไร เขาก็ได้ทุกข์ถมจนล้มตาย | ||||||||
| ||||||||
| ข้าจักเป็นพ่อแม่ช่วยแก้ให้
ต้องตามใจแต่ข้าจะว่าขาน ถ้ายอมตามข้าว่าไม่ช้านาน จักไม่ต้องขอทานเขาต่อไป | ||||||||
| ||||||||
| แกปรานีจี้ไชด้วยใจรัก
จนรู้จักค้าขายหลายสถาน อยู่กับหมอต่อมาไม่ช้านาน ก็พ้นการทุรพลเป็นคนแคลน | ||||||||
| ||||||||
| ดังเศรษฐีรักบุตรสุดสวาท
บุตรอุบาทว์มิได้รักสมัครหมาย เอาแต่ใจใฝ่ตามความสบาย พ่อแม่ตายก็เพราะตรมระทมใจ | ||||||||
| ||||||||
| เพราะพระราชบัญญัติอุบัติแล้ว
เหมือนดวงแก้วส่องสว่างทางสวรรค์ บังคับให้ศึกษาทั่วหน้ากัน พระคุณธรรม์ข้อนี้ไม่มีเทียม | ||||||||
| ||||||||
| อาขยาน / HOME | ||||||||